Waar ga ik heen?

Probeer zachtjes te ademen.

drie, twee, één
drie, twee, één,
waar ga ik heen?

stap omhoog, stap omlaag
ik adem traag en bedaard

en voorzichtig, tree voor tree
klimmen, groeien
niet vallen, pas je op?

en dan, slip je
hou je hart vast
gooi jezelf,
los van ketens,
tuimel oneindig door
en door, door tot drie, twee, één,
drie, twee, één

waar ga ik heen?

In vuur

papier was immers eindig
het brandde tijdig
het Vuur sputterde
in kluwen onverstaanbaar

en ik maakte mijn woorden waar
kerfde ze in mn handen
palmen glad en geribbeld
met gleuven, bergen en dalen
in lussen, altijd verbonden
stak ik ze allemaal in brand

papier was immers eindig
maar mijn handen spraken
en brandden eeuwig
in het Vuur verlamd

Ik kies zorgvuldig

ik kies zorgvuldig
wat ik wil bouwen
en afbreken, want
ik kan momenten van geluk
brouwen en delen

maar soms kijk ik
te vaak achterom en verdwaal ik
als een kind
in een wirwar van herinneringen
die ik niet kan delen

ik trek aan touwen
in kluwen, met elkaar verbonden
maar toch ergens in de vergetelheid
verloren
en gevonden

Advies

vraag, en gij zult
antwoord krijgen, doch
geen garantie
op succes, noch
geluk

misschien lukt
het wel, of toch
niet, maar dat
deert niet

ik verplicht
mijn hart, deels ziel
in het licht van alles
niks

want uiteindelijk
wint het hart en
verlies
ik

maar dat geeft niet

want gesloten deuren
blijven (in mijn hart)
altijd dicht

vraag en gij zult
tegen een gesloten hart
stoten, met het verstand
volledig open

Ik heb alles, ik heb niets

Ik heb alles, ik heb niets.
Alles is behaalbaar en toch
mis ik iets.
Ik poch
niet. Wat ik bezit
is te veel en te weinig;
Hier slechts tijdig,
want in het einde - Alles wit.
Blank, volkomen verdwenen.
Weg - Weggefietst.
Ik zei toch tegen
jou: Ik heb alles, ik heb niets.

Waar alles ligt

ik verstop me onder smoesjes
dekbedden, kussens en dutjes
met mijn hoofddoek over mijn ogen getrokken

ik gluur door kieren
gesloten deuren, schuine ramen
met mijn oren open

ik probeer doof te zijn
voor wat ik niet wil horen
en blind
voor wat ik niet wil zien

want iedereen weet
hoe ik ben, hoe jij bent
maar niemand weet
eenmaal
wat ik voel


kijk dan uit het raam, roep ik
gedonder en soms wat regen
in de avond, wie maalt er om?

niet ik, want al wordt
de hemel af en toe opgelicht
de tuin voor ons huis verlicht
mijn hart
en mijn ogen, oren, en mond
blijven dicht

en alleen ik
weet waar alles
(zoals het hoort)
ligt

Niet zo verwacht

O, zei ik
dus zo voelt een gebroken hart
ik had het niet zo intens
verwacht

want ’s avonds is het laat
maar niet passerend genoeg
en ik heb zoveel tijd
maar nooit veel te doen

ik dacht:
ik voel me wel eenzaam
en een beetje alleen
misschien wel meer dan
voorheen

maar mijn lach is te zacht
hoor ik
en mijn glimlach niet lang genoeg
zie ik

o, zucht ik
want zo voelt
een gebroken hart