Een zomerdag

wat oogt de zon mooi,
wat knipperen de blaadjes verstrooid
wind tolt rond, en ik draai
me om, een beetje toe
naar de zon

een zomerdag is
loom en vredig
mooi en nooit
lelijk

Zonder inkt en papier

_____



hier wil ik graag mijn woorden verspillen
in de lucht, waar alle letters uiteen stuiven 
en vervliegen

zwaar
op mijn hart drukken en 
vlak ernaast liggen ze
ongrijpbaar in elkaar geschakeld, 
vastgeroest in een roes 

hier wil ik graag mijn woorden
net als water laten vloeien
en verspillen

maar een letter deert een woord niet
en een woord boort een hart 
rechtdoor, recht door een zee
van woorden
die zich toch verspillen

mijn woorden liggen hier
te vloeien als water
bij elkaar, uit elkaar gedreven
zonder inkt 
of een zuchtje papier

Zonder jij en ik

wat is je liefde?

onbuigzaam en vormbaar

of toch vloeiend, alles omvattend

met grip op je hart, hand stevig en hard

hoe schenk ik?

ruim, in overschoot met open armen ontvang ik 

liefde ruimschoots, maar wat is mijn liefde

zonder begrip?

wie ben ik, wat is jouw liefde?

hoe kan ik liefhebben

zonder jij en ik? 

Klemdicht

Leugens weven zware mantels

mijn mantel bleek ik in bleek zonlicht

waar alles volmaakt en oprecht oogt

en klinkt

maar leugens weven zware mantels

verzwaren stappen op de grond, waar schaduw loopt

en dikwijls vlucht voor het licht

achter mijn mantel

van verworven leugens en woorden

groeien letters achter elkaar

in elkaar en klemdicht

vier letters

ik zie mensen verdwijnen
weg kwijnen of zoek ik ze
niet meer op?

ik zie pijn, oeverloos en onbegrensd
in het donker op straat, zwerven de sterren in lege regenplassen

ik schrijf woorden van vier letters
pijn, lief, hoop, haat en tijd
op papier, in lucht, tussen onbegrensde wegen tussen sterren
die bij dageraad verdwijnen

ik zie mensen verdwijnen
omhulsels nemen hun plaats
in het donker stuift zand op kille wegen op

en het is niet fijn, het is niet goed
ik ben hier
ik ben hier
maar ik zie jullie
niet

vier letters zijn samen
lyrisch,
lieftallig, buigzaam
en tijdelijk

Onuitwisbaar

ik laat dit papier schrijnen
met pen en vloeiend inkt
uitwisbaar is het niet
want wat geschreven moet
zal ik schrijven

en mijn woorden, mijn woorden
moeten blijven, prettig ogen,
klinken, zingen en bestaan
nimmer verdwijnen

ik kras elke letter hardnekkig
markeer het papier als mijn gebied
zwart op wit zingt
mijn lied

ik laat dit papier schrijnen, want
bittere tranen wissen – nooit –
mijn woorden niet

De rouw opgelicht

-

dauw zweeft tussen wimpers
weerkaatst de rouw gekruld
om het hart en verstrengeld
met elk
(eenzame)
cel

symfonieën schrijven zich
voluit, onbesuisd, volmaakt
en onvolledig met vingertoppen
beroerd en opgelicht

klimt het dicht? kwartnoten in stapels
tonen hoger, tussen twee wolken
op elkaar afgestemd
met elkaar in het hart
de palmen in gebeden geklemd

en elke uiteinde en elke lichtstraal
bedekt de horizon, in kleuren
gecomponeerd, zacht en teer,
rood en meer
zwart en nooit meer

in de lucht, tussen blauw
en wit, hemel en belicht
vormt blanco zich om
tot rijen van tig
woorden, loos en verloren
op papier
dicht
(en
gedicht)



-
rust in vrede lieve opa