Kindergeschiedenis

Mijn schoenen schrapen over beton
vergeten kauwgom
gaten in maten
hol en vol
met geschiedenis, prul en stof
van mensen, dieren, opgerold

allemaal wel zo tof
(gelaten)

mijn schoenen passen net niet in één tegel
op zebrapaden zijn zwarte stroken hetzelfde
als witte

zoals dat altijd is
(en was)

mijn schoenen zijn mooi gestrikt
piepen niet meer zo iel
passen net zo mooi
precies en vol (met veters)

mijn schoenen schrapen over beton
(nooit vergeten)
tegels passen niet
zebrapaden ook niet
maar nog steeds zijn alle straten vol

met kinderen
(allemaal) zo dol

Naamloos

Er is iets mis met zijn voetstappen. Schaduw vlucht weg, licht kruipt in alle hoeken en verjaagt de strakke lijntjes om zijn mond. 

Er is iets mis met zijn trede, want hij loopt perfect op maat, zonder aarzeling en spijt.

Achter hem kleuren de tegels; rood krijst tegen grijs, druipt en kruipt in de kieren. 

En er iets mis met zijn ademhaling, zijn hart, zijn gedachten, geschiedenis, toekomst en gezicht, want hij kan alleen nog het heden zien. 

Moed is niet te vinden in zijn ogen,  noch triomf. Maar hij wilt van de daken schreeuwen wat hij heeft gedaan, kokhalzen, brullen en huilen. Maar moed ontbreekt, want zo is het leven, rond en strak, lang en onherroepelijk met elkaar verbonden, zodat alles loopt zoals het moet lopen en alles ook eindigt zoals het moet eindigen.

Nee, moed is niet te vinden in zijn lichaam, want elke vezel, elke atoom, elk klein deeltje waar hij uit is gemaakt, heeft hem gevormd en  gesmolten tot wat hij is.

*

Bloed is een merkwaardig ding.

Hij verwacht dat het zinderend is, zo heet dat blaren op zijn handen zullen ontspringen als hij ermee in contact komt. Het is niet waterig, noch stroperig, maar net tussenin.

Net tussenin.

Het glipt door zijn vingers, het blijft hardnekkig onder zijn nagels zitten, onbeweeglijk en spottend, ondanks alle schoonmaakmiddelen die hij onder de gootsteen bewaart.

Bloed is een merkwaardig ding, vooral als het bloed is dat je allebei deelt. Bloedsbroeders delen immers hetzelfde bloed, zoals tweelingen dat doen.

*

Dit is wat er schiet door zijn hoofd:

Een stilte bestaat nooit uit één ding. Er zijn duizenden gedachten en emoties die vechten. Ze duwen, trekken, slippen en zinken.  En soms lijkt het alsof hij maar één ding voelt – nooit spijt – maar dan glipt het weg en is de stilte weer alleen. 

Maar er moet een bepaalde betekenis hierachter liggen, sommige woorden moeten gezegd worden, zoals vaarwel, of tot ziens in hel, of doe mijn broer de groeten als je hem ziet.

Maar stilte gedraagt zich zoals het zich hoort te gedragen, leeg en onbreekbaar, fragiel en –

Dood is zoals het altijd is.

Kil, leeg en zonder betekenis. 

*

'Ik had eens een broer,' zegt hij.

'Je was enig kind,' zegt zijn vader.

'Doe mijn broer de groeten als je hem ziet,' zegt hij.

Zijn vader sluit zijn ogen.

*

Hij schiet.

*

Er is iets mis met zijn voetstappen.

Ze blijven bewegen, want hoe zal het leven verder gaan?

Hij belt 112 en –

'Mijn broer is dood –'

en

'Mijn vader is dood –'

en er iets mis met elke cel, elke atoom, want zijn longen maken gretig gebruik van de zuurstof, zijn voeten zetten stappen – en zijn ogen zien alles en niks.

Stilte vecht, bestrijdt alle indringers totdat hij niks voelt en hij weg ebt in de zee van stilte, uitgestrekt van de hemel tot de hel. 

Dat is, denkt hij, hoe het leven is, zonder toekomst en geschiedenis.

Hol en dol

Zelfs zestig snaren op een viool

zijn niet genoeg om te vormen

wat ik voel.

Want ik wil alleen krijsen

één soort geluid uitstoten

en hoe lang moet ik nog lijden?

En al ruk ik alle snaren los,

al sla ik alles kapot,

elk geluid klinkt nog steeds

dof

En alleen mijn hart is 

nog hol

en dol. 

Een zomerdag

wat oogt de zon mooi,
wat knipperen de blaadjes verstrooid
wind tolt rond, en ik draai
me om, een beetje toe
naar de zon

een zomerdag is
loom en vredig
mooi en nooit
lelijk

Zonder inkt en papier

_____



hier wil ik graag mijn woorden verspillen
in de lucht, waar alle letters uiteen stuiven 
en vervliegen

zwaar
op mijn hart drukken en 
vlak ernaast liggen ze
ongrijpbaar in elkaar geschakeld, 
vastgeroest in een roes 

hier wil ik graag mijn woorden
net als water laten vloeien
en verspillen

maar een letter deert een woord niet
en een woord boort een hart 
rechtdoor, recht door een zee
van woorden
die zich toch verspillen

mijn woorden liggen hier
te vloeien als water
bij elkaar, uit elkaar gedreven
zonder inkt 
of een zuchtje papier

Zonder jij en ik

wat is je liefde?

onbuigzaam en vormbaar

of toch vloeiend, alles omvattend

met grip op je hart, hand stevig en hard

hoe schenk ik?

ruim, in overschoot met open armen ontvang ik 

liefde ruimschoots, maar wat is mijn liefde

zonder begrip?

wie ben ik, wat is jouw liefde?

hoe kan ik liefhebben

zonder jij en ik? 

Klemdicht

Leugens weven zware mantels

mijn mantel bleek ik in bleek zonlicht

waar alles volmaakt en oprecht oogt

en klinkt

maar leugens weven zware mantels

verzwaren stappen op de grond, waar schaduw loopt

en dikwijls vlucht voor het licht

achter mijn mantel

van verworven leugens en woorden

groeien letters achter elkaar

in elkaar en klemdicht